Φιλιά …

Στίχοι: Βασίλης Καζούλης Μουσική: Βασίλης Καζούλης

Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Καζούλης

Οι εικόνες είναι από τη Θεσσαλονίκη και γύρω περιοχές

Πως μου μοιάζει η μελωδία, ίδια πάντα σαν και σένα

που έρχεσαι και φεύγεις, δίχως μιαν αιτία

μιλά μου απόψε μιλά, στου παραθυριού το γείσο

για να μην τσακίσω, στις γαριφαλιάς τα φύλλα

Νύχτα η κυρα του κάστρου μπαίνει μες το φως του άστρου

κόκκινο κρασί λόγια ξεχασμένα

που απ’τα χείλη μου είχε γείρει, στο λαιμό μου κι κοιμήθη

σαν κι αυτή τη λήθη μέσα στο ποτήρι.

Με τα λόγια και τα χάδια, έμειν’ η ψυχή μου άδεια,

τα φίλια του Αυγούστου, κάστρα γκρεμισμένα.

Να ‘ταν μια φορά να κλάψω, κι ύστερα να σε ξεχάσω

κι όσα μείνάν πίσω να τ’ αγαπήσω.

Ξέρω πως μια νύχτα συνάντησα μια που ήταν ψεύτρα μια μάγισσα

πόσο ξεγελάστηκα νόμισα πως η κυρα μου θα ‘ναι και αρχόντισσα.

0 σκέψεις σχετικά με το “Φιλιά …”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s