Κάναμε ένα παιδί με σύνδρομο Down …

Μου το στείλανε με μειλ και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ και ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

Έχω μεγάλο τρακ. Με έχουν φωνάξει μέσα να δω τη νεογέννητη κόρη μου και δεν μπορώ να κάνω βήμα. «Πήγαινε, Διονύση!», ακούω τους δικούς μου. Όλη η οικογένεια σε πελάγη ευτυχίας, ο αδελφός μου με την κάμερα να «τραβάει» τα πάντα. Μπαίνω και βλέπω το παιδί. Έρχονται και οι υπόλοιποι, όλοι να σας ζήσει, συγκίνηση, χαρά, σου μοιάζει, της μοιάζει… Νιώθω ότι το παιδί κάτι έχει. Σκέφτομαι ότι θα είναι από τον τοκετό. Βλέπω από μακριά τον γιατρό να βγαίνει από το χειρουργείο με τη ρόμπα. Παρατάω το παιδί και τους υπόλοιπους, τρέχω και τον ρωτάω «γιατρέ, τι έχει το παιδί;». Μου απαντάει. «Τίποτε δεν έχει». Για να το λέει ο γιατρός, όλα θα είναι μια χαρά. Σε λίγο βλέπω και τη γυναίκα μου που μόλις έχει βγει από το χειρουργείο. Είμαστε ευτυχισμένοι.

Με φωνάζουν στην εντατική. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Όλα είναι μια χαρά, τι γυρεύει το παιδί μου στην εντατική; Τη στιγμή που φοράω τη ρόμπα για να μπω μέσα βλέπω τον γιατρό με κάποια νεογνολόγο και κάτι σαν να λένε: «Του το είπες;». Η νεογνολόγος έχει αρχίσει να λέει: «Μην ανησυχείτε, γεννήθηκε με ένα πρόβλημα, υπάρχουν όμως ιδρύματα και ειδικά σχολεία». Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ. Ανοίγω μια πόρτα, αρχίζω να κατεβαίνω σκάλες, βρίσκομαι έξω από το μαιευτήριο. Πάω και κάθομαι δίπλα σε κάτι σύρματα. Δεν είναι μόνο πανικός. Είναι φόβος, είναι στενοχώρια, είναι θάνατος.

Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι η Χριστίνα, η γυναίκα μου, είναι ακόμη μέσα στην ανάνηψη και τρέχω να της μιλήσω. Οι άλλοι με πείθουν να μην της μιλήσω ακόμη. Την ανεβάζουν επάνω, στο δωμάτιο της. Εκείνη ταλαιπωρημένη αλλά στον έβδομο ουρανό. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι «μαγκωμένοι». Ούτε λουλούδια ούτε μπαλόνια ούτε τίποτε. Κάθε τόσο ένας – ένας βγαίνουμε έξω, δήθεν να πάμε να κάνουμε τσιγάρο.

Κανονίζουμε να της το πούμε το επόμενο πρωί εγώ και ο γιατρός. Μπαίνουμε στο δωμάτιο της Χριστίνας. Ο γιατρός της λέει: «Γέννησες ένα κορίτσι που δεν θα είναι όμορφο σαν τη Σοφία Λόρεν». Η γυναίκα μου δεν καταλαβαίνει. Του απαντάει: «Για τα δικά σου μάτια. Για τα δικά μου μάτια είναι το ομορφότερο κορίτσι του κόσμου». Ο γιατρός συνεχίζει να λέει μπούρδες. Του λέει «σταμάτα». Προσπαθώ να της εξηγήσω.

Η γυναίκα μου ζητεί φάρμακα για να «κόψει» το γάλα. Δεν θέλει ούτε να θηλάσει ούτε να δει το παιδί. Έχει μια απόλυτη άρνηση. Εγώ το ίδιο. Πρέπει να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε. Έχουμε εγκλωβιστεί, δεν σηκώνουμε τα τηλέφωνα, η μοναδική λέξη που ακούγεται είναι η λέξη «ίδρυμα». Πηγαίνουμε και βλέπουμε κάποια τέτοια ιδρύματα. Αντικρίζουμε τρομερά πράγματα εκεί μέσα. Στο μαιευτήριο δεν δείχνουν την παραμικρή ευαισθησία. Θέλουν να μας περάσουν αυτό το «Νέοι είστε ακόμη, μη χαραμίσετε τη ζωή σας…». Στην εντατική όπου θα μείνει το παιδί 14 ολόκληρες ημέρες το έχουν δίπλα από τον κάδο με τα σκουπίδια. Μας προτείνουν και μια άλλη λύση: ευθανασία. Μας δίνουν και το τηλέφωνο μιας κλινικής.

Όλα αυτά τέλειωσαν την πρώτη φορά που την πήραμε αγκαλιά. Όλες τις ημέρες στο μαιευτήριο μας είχαν φτιάξει την εικόνα ενός παιδιού το οποίο δεν θα ζήσει, δεν θα περπατήσει, δεν ακούει, έχει πρόβλημα στην καρδιά κ.λπ. Αυτό το παιδί δεν ήταν ένα «δεν», ένα τέρας. Τίποτε από αυτά δεν ίσχυε. Το παιδί μας και περπατάει και ακούει και βλέπει και παίζει και γελάει. Έχει Σύνδρομο Down. Mόλις 28 ετών η γυναίκα μου, ήταν αυτή η μία στις 9.500. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα, οι άλλοι μας το δημιουργούν. Θα το παλέψουμε. Μερικές φορές την κοιτάζουμε και νιώθουμε ένοχες γι’ αυτά που μας είχαν πείσει να σκεφτόμαστε τότε. Σήμερα η Αναστασία μας είναι 22 μηνών.

Από το ΒΗΜagazino της 24/6/2007 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Λένα Παπαδημητρίου.

0 σκέψεις σχετικά με το “Κάναμε ένα παιδί με σύνδρομο Down …”

  1. Τι θες να πω τώρα?

    Να κλάψω ή να γελάσω?

    Σκέφτομαι.

    Αύριο είμαι έγώ ο πατέρας και μου συμβαίνει το παραπάνω.

    Κρατάω το παιδί μου με αγάπη, το μεγαλώνω, τραβάω τα πάνδημα, εγώ η
    γυναίκα μου και το ίδιο το παιδί.

    Πάει 20 ετών, μια ωραία ημέρα με καλεί στο δωμάτιό του.

    Έλα γιόκα μου του λέω.

    -Μπαμπά

    -Ναι

    -Μπαμπά, γιατί?

    -Γιατί τί, αγαπημένε μου υιέ?

    -ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΤΟ ΚΑΝΕΣ ΑΥΤΟ ΡΕ ΚΑΘΑΡΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

    -…Πως το λες αυτό? Σε εμένα ? Στον πατέρα σου? Που δωσαμε μαζί με
    την μητέρα σου

    όλη μας την αγάπη, για σένα… Για το παιδί μας…Για το ομορφότερο
    παιδί του κόσμου.

    -ΦΥΓΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ , ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩΩΩΩΩΩ

    ΔΕΝ ΤΗΝ ΘΕΛΩ ΤΕΤΟΙΑ ΖΩΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ, γαμώτο.

    Η μητέρα μπήκε στο δωμάτιο και είδε το παράθυρο ήταν ανοικτό,

    το γιό της στο πάτωμα με ένα μαχαίρι δίπλα στις κομένες φλέβες του
    και …

    με τρεμάμενα βήματα προχωρά στο ανοικτό παράθυρο.

    Εκεί κάτω βλέπει το ταίρι της , πεσμένο, ακίνητο , στο έδαφος με
    μια κηλίδα αίμα δίπλα στο σαγόνι του.

    -ΠΑΙΔΙΙΙΙ ΜΟΥΥΥΥΥ,ΑΝΤΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΜΟΥΥΥΥΥΥ
    ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ

    Ένας ήχος ακούστηκε , την άλλη ημέρα τα κανάλια έπαιζαν την
    τραγωδία.

    Κάποιοι με μαύρα ράσα τους πήραν ψέλνοντας κοιτάζοντας ταυτόχρονα
    μήπως έχουν κάποια κλίση στο κηνητό τους.

    Οι δημοσιογράφοι ξεφήσησαν , ευτύχώς ειχαν και σήμερα δουλειά.
    Την άλλη ημέρα ήρθε ο νέος ενοικιαστής του φρεσκοβαμμένου
    σπιτιού.


    Μαρία Ελενα συγνώμμη αλλά αυτό μου ήρθε στο μυαλό.

    Καλώς η κακώς θέλησα να το μοιραστώ μαζί σου.

    Καλό απόγευμα…

    Μου αρέσει!

  2. Υπέροχο…Αληθινό και γεμάτο ανθρωπιά κι ευαισθησία…

    Αυτή η μικρή Αναστασία,η κάθε Αναστασία μπορεί να

    είναι ένα μικρό «θαύμα» με τόσες δυνατότητες και εκπλήξεις,

    που να ανατρέπει όλες τις προκαταλήψεις και τους μύθους

    για τα «άλλα» παιδιά…
    Μπράβο στους γονείς που το λάτρεψαν…

    Μου αρέσει!

  3. Μαριλενα διαβασα ολο το κειμενο και ενιωσα πονο,αγανακτηση και
    αηδια για τον κοσμο μας,που θελει να πιστευει πως υπαρχουν
    διαφορετικα πλασματα και πως δεν αξιζει να τα αγαπαμε και να τα
    προσεχουμε.» Εμεις δεν εχουμε προβλημα,οι αλλοι μας το δημιουργουν
    »..!! Κριμα..Οι γονεις αυτων των παιδιων γενικα ειναι ξεχωριστοι
    και τα μικρα τους αγγελουδια ειναι οτι πολυτιμοτερο εχουν…!! Και
    θα παλεψουν..!! Μπραβο σε ολους..Φιλακια και καλο σου βραδυ

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s