Λυπάμαι …

Lovegfgfdfg.jpg
Λυπάμαι που δεν έγινα

μια θάλασσα για ‘σένα,

να με κοιτάς νοσταλγικά

με τα μαλλιά βρεγμένα.

Λυπάμαι που δεν έγινα σαχάρα

να ουρλιάζεις κάτω από τα άστρα

από χαρά να κλαις,

να ανατριχιάζεις.

Λυπάμαι που δεν έγινα βράχος

να ξαποστάσεις,

βότσαλο αψηλάφητο

να σκύψεις να το πιάσεις.

Είναι που όλα ήρθαν αργά

και πως να συνηθίσω

την άπειρή σου ομορφιά,

τον τρυφερό σου ίσκιο;

Είναι που όλα ήρθαν αργά

και πως να συνηθίσω

την άπειρή σου ομορφιά,

μαράθηκα πριν ζήσω…

Πολλούς θανάτους έζησα

μα σαν κι αυτόν κανένα.

Πολλούς θανάτους έζησα

μα σαν και αυτό κανένα.

0 σκέψεις σχετικά με το “Λυπάμαι …”

  1. Μαρία Ελενα…σε λάθος δρόμο σε βρίσκω κούκλα.. μου…

    αυτός να γίνεται όλα αυτά για σένα…

    αλλοιώς….δεν σου αξίζει…
    αντε…γιατί όπως είμαι σήμερα…
    σματςςςςςςςςςςςςςςςςς

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s