Αυτή ήταν η καταστροφή μου …

Δεν είμαι αναγκασμένη να απολογηθώ σε κανέναν γιατί αγαπάω αυτό τον άνθρωπο. Είναι η ζωή μου, η ψυχή μου όλο μου το είναι. Δεν ήθελα να συμβεί αυτό αλλά συνεβει. Ξέρω πως δεν μου ειτρέπεται να τον αγαπάω αλλά εν το ήθελα. Δεν το είχα προγραμματίσει.

Είχα μια ήρεμη προσωπική ζωή με τους φίλους μου που βγαίναμε καθημερινά για καφέ και για ποτό. Είχα την σχολή μου που μου άρεσε να βρίσκομαι εκεί μαζί με τους συνφοιτητές μου. Είχα τους γονείς μου που με λατρεύουν και τα αδέρφια που με υπεραγαπούν και τίποτα δεν μπορούσε να δείξει την καταστροφή που ερχόταν.

Με τον Κίμωνα έτυχε και βρεθήκαμε σε μια στάση του μετρο. Εγώ βιαζόμουν να πάω στην σχολή μου και ασυναίσθητα όταν ήρθε το μετρό τον έσπρωξα για να μπω. Μου μίλησε με άγριο τρόπο να προσέχω χωρίς να με εχει δει ακόμα. Όταν με είδε μου ζήτησε συγνώμη και γνωριστήκαμε. Μου είπε πως δουλευε σε μια εταιρία πληροφορικής και ήταν πολύ ευχαριστημενος αφού πρώτα μου συστήθηκε.

Με ρώτησε το ονομά μου και όταν του είπα Μαρία Έλενα με ρώτησε γελώντας πότε γιορτάζω. Εγώ του είπα και στις δυο γιορτές και χαμογέλασα. Κόντευε η στάση που θα κατέβαινα και κατά σύμπτωση και αυτός στην ίδια στάση θα κατέβαινε.

Κατεβήκαμε και συνεχίσαμε την συζητησή μας σαν παλιοί φίλοι. Όταν βγήκαμε έξω απ΄το μετρό με ρώτησε αν προλαβαίναμε να πιούμε ένα καφέ. Παρόλο που είχα μάθημα σε μισή ώρα δέχτηκα με την πεποίθηση πως θα τελείωναμε γρήγορα.

Όμως αυτό δεν συνέβει. Πήγαμε σε μια καφετέρια και με την συζήτηση όταν κοίταξα το ρολόι είδα πως είχαν περάσει τρεις ώρες. Στεναχωρεθηκα που έχασα το μάθημα και μάλωσα τον εαυτό μου ρωτόντας τον τι είχε αυτός ο άνθρωπος και είχα ξεχάσει τα πάντα.

Φεύγοντας από την καφετέρια ανταλλάξαμε τηλέφωνα και ξεκίνησα εγώ για το σπίτι μου μια που είχα χασει το μάθημα και ο Κίμωνας στην δουλειά του που είχε αργήσει.

Κατέβηκα στο μετρό και καθώς περίμενα για να έρθει προσπάθησα να σκεφτώ τι έιχε αυτός ο άνθρωπος που είχα χάσει το μάθημα γι΄αυτόν. Ιδιαίτερα όμορφος δε ήταν μπορώ να πω πως ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Είχε όμως ένα πολύ όμορφο χαμόγελο και όταν χαμογεούσε τα μάτια του φωτίζονταν πολύ όμορφα. Μιλούσε πολύ όμορφα χωρίς να λέει πράγματα ανούσια.

Χωρίς να το καταλάβω τον είχα ερωτευτεί. Από την στιγμή που το συνειδητοποιησα περίμενα σαν τρελλή να με πάρει τηλέφωνο. Όμως παρόλο που οι μέρες είχαν περάσει το τηλέφωνο δεν χτυπούσε και εγώ είχα αρχίσει και ανησυχούσα μήπως και είχε πάθει κάτι. Μπορεί όμως και να μην ενδιαφερόταν γι΄αυτό και δεν έπαιρνε τηλέφωνο.

Την πρώτη εβδομάδα με είχε πειράξει λιγάκι αλλά μετά είχα πάψει να το σκέφτομαι και συνέχισα την ζωή μου. Συνέχισα να πηγαίνω στην σχολή μου, για καφέ με τα φιλαράκια μου και νόμιζα πως τον είχα ξεχάσει τελείως.

Όμως βαθιά στο μυαλό μου υπήρχε η θυμησή του και όταν μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο ασυναίσθητα το σήκωσα και είδα τον εαυτό μου να του μιλάει τόσο οικεία λες και μιλούσαμε συνεχώς στο τηλέφωνο. Μου εξήγησε πως είχε κάτι δουλειές και δεν μπορεσε να παρει τηλέφωνο και μου πρότεινε να πάμε για καφέ.

Εγώ …

0 σκέψεις σχετικά με το “Αυτή ήταν η καταστροφή μου …”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s