Το ποίημα λέγεται … και το έγραψε ο …

elytisphoto10.jpg

Οδυσσέας Ελύτης – Η Κάθαρση

Θα χαρώ Μοναχός των θαλερών πραγμάτωνΣεμνά θα υπηρετώ την τάξη των πουλιών

Εικονίσματα θα ‘χω τ’ άχραντα κορίτσια

Ντυμένα στου πελάγους μόνο το λινό

Θα δέομαι να πάρει της μυρτιάς το ένστικτο

Η αγνότη μου και τους μυώνες θηρίου

Θα περάσουν καιροί – πολλών ανομημάτων

Του κέρδους, της τιμής -των τύψεων του δαρμού

Ή θα ‘ναι αυτός ο κόσμος η δε θα ‘ναι

Ο Τοκετός, η Θέωσις, το Αεί

Που με τα δίκαια της ψυχής μου θα ‘χω

Κηρύξει δικαιότερος.

0 σκέψεις σχετικά με το “Το ποίημα λέγεται … και το έγραψε ο …”

  1. Διάβασα ένα βιβλίο που με ενθουσίασε και θέλω να δώσω την
    πληροφορία σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται για βιβλία.
    ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΙΤΛΟ

    «Στίχοι που ίσως γίνονται τραγούδια – και Σχόλια».
    Το βιβλίο, είναι των Εκδόσεων ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ και κατά τη γνώμη μου
    έχει καταπληκτικό περιεχόμενο και ως προς τους στίχους και ως προς
    τα σχόλιά του.
    Είναι το αγαπημένο μου βιβλίο, γιατί και με αναπαύει και με
    προβληματίζει θετικά.
    Τα σχόλιά του προσγειώνουν τον άνθρωπο στην πραγματική αιτία της
    ύπαρξής του. Βάζουν πνευματικό φρένο στην ξέφρενη πορεία της
    σημερινής «ανεξήγητης» κατηφόρας που οδηγείται η ανθρωπότητα.
    Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ο απλός και συγχρόνως ο
    βαθυστόχαστος τρόπος γραψίματος καθώς επίσης και τα κρυμένα νοήματα
    των στίχων.
    Το κομμάτι «Σαν να ΄ναι τελευταία κάθε μέρα μου θα ζω» είναι
    συνταρακτικό και δίνει την πραγματικότητα της ζωής.
    Σας το γράφω:
    Σαν νά ΄ναι τελευταία κάθε μέρα μου θα ζω
    Ότι με πόνεσε πολύ, εγώ το ευχαριστώ

    ψέμα και πίκρα στη ζωή, μου μάθαν πως να ζω

    τώρα πολλά πιά δε ζητώ, για μένανε αξίζει

    ότι με κάνει και γελώ και δε με απελπίζει
    ***
    Ότι με πλήγωσε πολύ, εγώ το συγχωρώ

    αν δεν πονούσα στη ζωή, μυαλό θά ΄χα τυφλό

    κι ίσως δεν έβλεπα ποτέ, το τι πρέπει να ζήσω

    κι ίσως δε μάθαινα ποτέ, τι πρέπει ν΄ αγαπήσω
    ***
    Σαν νά ΄ναι τελευταία κάθε μέρα μου θα ζω

    στ΄ ασήμαντα, στα ψεύτικα δε θα ξαναπνιγώ

    τα πρέπει και τα θέλω μου εγώ θα τα ορίζω

    θα ζήσω όπως θέλω γω, λεπτό δε χαραμίζω
    Για τα ναρκωτικά γράφει:

    Θ΄ αντισταθώ
    Για ένα λάθος παιδικό

    για ένα πάθος τραγικό,

    τα πάντα χάνω
    Μα ήρθ΄ η ώρα για να δω

    μα ήρθ΄ η ώρα να σωθώ,

    δε θα πεθάνω
    ***
    Ληγμένα νειάτα της ντροπής

    θλιμένα μάτια της ψυχής,

    γιατί να έχω
    Ζωή με όριο κοντινό

    κορμί εμπόριο και νεκρό,

    δεν τα αντέχω
    ***
    Θ΄ αντισταθώ στον πειρασμό

    θ΄ αντισταθώ στον ξεπεσμό,

    θέλω να ζήσω
    Θέλω κι εγώ ν΄ αγωνισθώ

    θέλω κι εγώ ν΄ αγαπηθώ

    και ν΄ αγαπήσω
    Θέλω κι εγώ να είμαι γω

    ΚΑΙ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΩ
    Για την αγάπη γράφει:
    Σ΄ αγαπώ,

    γιατί σειρήνες πληρωμένες

    απ΄ τους καιρούς τους πονηρούς

    δε σε ξεγέλασαν
    Σ΄ αγαπώ,

    γιατί ψυχές ξεπουλημένες

    δεν έχεις κάνει αρχηγούς

    όσα κι αν σ΄ έταξαν
    ***
    Σ΄ αγαπώ,

    γιατί γελούν με ειρωνία

    που θέλεις λίγα στη ζωή

    και δε ταράζεσαι
    Σ΄ αγαπώ,

    που της ζωής σου την πορεία

    την βγάζουν λάθος και τρελή

    μα δε προσβάλεσαι
    ***
    Σ΄ αγαπώ γι΄ αυτό που είσαι

    που ποτέ δεν προσποιείσαι

    σ΄ αγαπώ γιατί μ΄ αγγίζεις

    κατευθείαν στη ψυχή
    Σ΄ αγαπώ γιατί γνωρίζεις

    τα κενά μου να γεμίζεις

    σ΄ αγαπώ γιατί δε ξέρεις

    τι θα πουν εγωισμοί
    Δείτε και μερικά ακόμη αποσπάσματα από το περιεχόμενο το
    βιβλίου.

    —————————————————————————-
    Ίσως τα θέλω μου

    για μένα είναι γιορτή

    ίσως το γέλιο μου

    να μην είναι ντροπή

    σκέψου το λίγο
    Ίσως στη θέση μου

    να ήσουνα εσύ

    ίσως στα μέρη μου

    να σύχναζες κι εσύ

    μη λες να φύγω

    ——————————————————————
    Κάτι σωτήρες μας χαρίσανε παγίδα

    και μεις την πήραμε γιατί ήταν χρυσή,

    λέξη δεν είπανε για την καταιγίδα

    που θα μας έβρισκε μες την παγίδα αυτή

    ——————————————————————
    Άντρας – γυναίκα, μια ζωή

    στον ίδιο ήλιο και στη γη

    στην ίδια χάνονται στροφή

    μέσα στο ίδιο άρμα,
    μην ψάχνεις για διαφορές

    άνδρας γυναίκα δυο καρδιές

    με ίδιους πόνους και χαρές

    στου έρωτα το θαύμα
    —————————-
    Λιβάδια και αστροφεγγιές

    ποτάμια, λίμνες, χαραυγές

    χαθήκαν οι ρομαντικές

    στιγμές απ΄ τη ζωή μας
    Οι σύγχρονες οι εποχές

    αλλού μας πάνε εκδρομές

    και μεις χωρίς αναστολές

    πουλάμε τη ψυχή μας
    ——————————————–
    Αν τα δάκρυά μου δε στερεύαν

    θα σβήναν του πολέμου τις φωτιές

    θα πνίγαν όσους θα γυρεύαν

    να πάψουν της αλήθειας οι φωνές
    ————————————————
    Πες μου γιατί να περιμένω τη νυκτιά

    στα σκοτεινά να ξεγελώ τη μοναξιά

    γιατί να ανασταίνω τη ψυχή μου

    τις ώρες που θυμάσαι το κορμί μου

    ——————————————————————

    Θεσσαλονίκη δε θα βγεις ποτέ από την καρδιά μου

    στην αγκαλιά σου πάντα ζω τα πιο κρυφά όνειρά μου

    στον πύργο το λευκό σου τα ραντεβού μου κλείνεις

    και στα λαδάδικά σου σε πίνω και με πίνεις

    ————————————————–
    Απ΄ το μηδέν ξεκίνησα

    γη κι ουρανό ΄μως κίνησα

    κι άλλαξα τα γραμμένα

    της μοίρας μου για μένα

    ———————————————–

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s