Παράλογο Πάθος …

Κι αν καθρεφτίζεσαι μες τα νερά της λίμνης,

δε με πειράζει αν τα νούφαρα ζηλέψουν

Το είδωλό σου θα φοβάμαι μήπως κλέψουν

ορμητικές κινήσεις μιας δίνης.

Κι αν τα χτενίζει τα μαλλιά σου ο αέρας,

δε θα με νοιάξει αν τα δέντρα ξεριζώσει

Φοβάμαι μόνο την καρδιά σου μη παγώσει,

στο γλυκοχάραμα της έβδομης ημέρας.

Κι αν σε χαϊδεύουν της βροχούλας οι σταγόνες,

δεν το φοβάμαι τα ποτάμια αν ξεχειλίσουν

Τα δάκρυά σου δε μπορώ να συναντήσω,

μες των ματιών σου τις αγέρωχες κρυψώνες.

Κι αν σ‘αγκαλιάσουν του θανάτου τα δυο χέρια,

δε μ
ενδιαφέρει αν το σώμα σου θα λιώσει

Ζηλεύω μόνο τον ανθό που θα φυτρώσει,

πάνω στον τάφο σου εκεί στ’ αστέρια.

0 σκέψεις σχετικά με το “Παράλογο Πάθος …”

  1. Σ’ ευχαριστώ Χιονονιφάδα μου.

    Βγήκε μέσα απ΄την ψυχή και την καρδιά μου.

    Όταν ερωτευτείς πολύ θα γράψεις και εσύ μην ανησυχείς.

    Πολλά φιλάκια και σε σένα γλυκιά μου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s