Αποστάγματα ζωής …

VALEN065.JPG
Πως η ζεστασιά ενός βουβού έρωτα

να αγγίξει την ψυχή μου…

μακριά απ’ τις φωνές κρύφτηκε

η δική μου τώρα αγάπη.

Πως ο ήχος της φωνής μου

να περάσει την αδιάσπαστη σιωπή σου,

κάθε τρόπος μάταιος,

να κερδίσω το άγγιγμά σου…

Πως οι μέρες περνούν βασανιστικά

πάνω στο δικό μου σώμα,

ξένους ήχους από τις ιαχές μίας νέας μάχης

μπαίνουν στην ζωή μου.

Πως οι κραυγές τούτης της μάχης

φανερώνουν τον ερχομό σου

και στολίζομαι ακόμα,

για να ζέψω την αβυσσαλέα σου ψυχή.

Πως ρίχνομαι για ακόμα μια φορά

στο πέπλο της σιωπής σου

και ως νέα Σαλώμη ανοίγω,

πάλι τα πέπλα του καημού μου.

Η παγωμένη σου ακινησία πόσο με τρομάζει

νοχελικά ακουμπώ την αγάπη μου,

στην δική σου πια νωθρότητα

τα αποστάγματα ζωής σε ‘σένα βρήκαν το τέλος τους!!

0 σκέψεις σχετικά με το “Αποστάγματα ζωής …”

  1. «Πως οι κραυγές τούτης της μάχης

    φανερώνουν τον ερχομό σου

    και στολίζομαι ακόμα,

    για να ζέψω την αβυσσαλέα σου ψυχή.»

    … και στολίζομαι ακόμα… πόσο υπέροχο είναι…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s